Żeby nie było wojen, czołgów i jednostek specjalnych,
żeby można było tańczyć najdziksze pogo
podczas burzy i nie bać się policyjnych pał ani
urządzeń do wykrywania prostych zamiarów.


Żeby nikt mi nie dyktował co mam robić,
żeby nikt nie mówił mi że
mam rację albo że jej nie mam, bo to nie jest
zabawne. Żebym podróżował do najbardziej
zapadłych dziur, żebym się spotykał z kim chcę,
gdzie chcę, żebym mógł bombardować pieprzone urojenia
i przyglądać się temu, czemu rzeczywiście chcę się przyjrzeć dokładniej.

Żeby ośrodki sukcesu nie spekulowały na mój temat.
Żeby konduktorzy pozdrawiali mnie i nie żądali głupiego biletu.
Żeby Paryż nie był pępkiem świata, żeby Amerykanie dali sobie na
wstrzymanie,
żeby w telewizji leciały programy oświatowe o tym, czego nie warto już
robić,
gdyż jesteśmy wolni. Żeby czerwcowe dni wydłużały się w nieskończoność.
Żeby dorośli przestali gustować w łopatkach i grzechotkach. Żeby nikt
nie robił
dobrej miny do złej gry, ponieważ rozwiały się granice i religie.

Dopiero wtedy zapanuje zupełnie przyzwoita kultura
i nikt nie będzie już musiał pisać wypracowań
na temat tego, po czym ześlizguje się wzrok państwowotwórczych
wizjonerów.

Tak zupełnie poważnie.

Moje prace nie należą do... nie są sztuką lecz częścią mojego życia nie robię nic na siłę nie poszukuję na niczym się nie wzoruje, po prostu mam zajawkę i działam.
Nie posiadam żadnego specjalistycznego wykształcenia ( jestem prostakiem) lecz to mi nie przeszkadza w tym żeby coś tworzyć.
Mój sprzęt to MÓZG (dusza) telefon komórkowy ( nie mam aparatu), zdolności manualne i trochę wyobraźni + komputer.
Bawię się grafiką rysunkiem fotografią muzyką i filmem tylko wtedy kiedy coś się we mnie gotuje.
A efekty udostępniam w digaartach.